Aangemeld

kogel is door de kerk!

we hebben én gisteren aangemeld (i.e. ingeschreven)
op de Reinwardt Academie in Amsterdam

én vandaag de bevestiging ("terugmelding"...) ontvangen
van onze aanmelding voor de staatsexamens bij Duo
vorige week

2x victorie - kraaien we!

duim maar, alvast !

Klostergut

verder wordt ook flink voorbereid
op zoonliefs reis naar Duitsland binnenkort

helemaal alleen met de trein naar Heiningen
voorbij Hannover en Braunschweig

om er Duits te leren praten
en kaas te leren maken

mmm!

Drôme-droom

het is - omwille van de Asperger!! - 
uiteindelijk toch nog een ander kamp geworden

ik bespaar je de emoties, en het harde zoeken 
naar alternatieven... maar die hebben we gevonden!

morgenvroeg vertrekken we, naar iets wat al bij al
toch nog meer leuke, boeiende perspectieven bood

een project met paarden - oude passie -
voor Franse kinderen en jongeren die zelf wel
een extra zetje kunnen gebruiken

mogen de jongeren van SIW allerlei voor faciliteren: 
struikgewas snoeien, paden vrijmaken, animeren, 
maar ook een eco-oven bouwen. e.d.m.

en daarbuiten ook tal van uitstapjes maken in de
woeste natuur - vlakbij de Vercors, vertrouwd
familiegebied...

morgen vroeg op dus, met zijn tweetjes in de huurauto
rijden we eerst naar Bastogne - om nog even een blik
te werpen op het War Museum (Ardennenoffensief...)

en slapen doen we in Nancy - wat een stad zeg
(wist helemaal niet dat de Art Nouveau er ooit ontstond)
dat wordt - korstondig weliswaar - smullen!!

- bergamotsnoepjes onder andere... -

om dan de dag nadien naar Tain l'Hermitage te rijden
waar ik zoonlief overdraag aan de kampleiding 
- en zelf mag logeren in een adresje vlakbij 
een bio-dynamische wijnboer... tja ! 

Gevonden, oef!

zowel in Duitsland voor Duits als in Frankrijk voor Frans
twee adressen waar zoonlief naar hartelust zal kunnen oefenen
met spreken... en tal van andere, bijkomende, léuke dingen...

ik vertel er zo spoedig mogelijk meer over
(nu veels te druk met voorbereiden - 10 juli begint het allemaal al!)

hier alvast een eerste impressie !!

(met dank aan - het overigens Utrechtse - SiW 
die - zeer hartelijk - voor ons bemiddelden...)

Media !

ontluisterend, wat we vandaag ontdekten
nadat we jaren televisieloos hebben geleefd
(op UitzendingGemist na dan...)

vooral die commerciële zenders... brrrr!

maar ook PowNed, bijvoorbeeld
is helemaal niet aan ons besteed!

helaas helaas... je moet wat
voor je einddiploma!!

Stripdagen

even gekeken waar we allemaal heen willen 
tijdens de Stripdagen binnenkort in Haarlem !

de beurzen en de specials (Motion Comics, Illustratie...)
en het werk van enkele opmerkelijke tekenaars:
Pablo Auladell, Dick Matena, Marc Smeets...

twee dagen wellicht, een zaterdag en een zondag,
en vriend V. die met ons meegaat, dat wordt leuk!!

     

Centrumzijde

laat me dan maar meteen ook een plaatje tonen
van waar we zo vaak de bus nemen, naar schermen!

helemaal achteraan rechts, op deze foto Lijn 41 (of 12)
al 'n hele poos alleen overigens, ik reis nog zelden mee...

Lijn 450 (bis)

columns doen we binnenkort
Grunberg, Blokker, Komrij, Youp
Heijne, Kuitenbrouwer, Cornelisse
Witteman ook...

omdat zoonlief aangaf, bij het 
begeleiden van de allerlaatste 
rit naar Tilburg...

dat hij misschien wel zelf cursiefjes
kon gaan schrijven (kun je daar geld
mee verdienen, mama?...) rond alles
wat íe zag en meemaakte

op de Vlaamse bus, met name

"Lijn 450 
Tilburg-Poppel-Turnhout"

of dat een goede titel was

Lijn 450

en voortaan ook helemaal alléén
het héle traject Culemborg-Turnhout !

eerst de trein, daarna de bus
of omgekeerd...

Elementair

onze intro in de scheikunde van de afgelopen maand
afgesloten (de grote lijnen daarmee nog 'ns herhaald)
met Prof. Jim Al-Khalili's visueel zeer aantrekkelijke
BBC-Serie Chemistry: A Volatile History

waarin we overigens ook weer nieuwe ontdekkingen 
deden: het (zeer herkenbare!) autisme van de Britse
chemicus Henry Cavendish bijvoorbeeld, of nog het 
prachtige genie van Dmitri Mendelejev, Ruslands 
eigenste "Leonardo", aan het werk destijds (aan de 
beroemde tabel) in het lieflijke Sint-Petersburg...

Die van mij

twee vrouwen op de bus
al voor de tweede keer zitten ze
dichtbij ons, vorige keer achter,
nu vlak naast ons

de ene jong, de andere oud
nagenoeg tandeloos, lange 
rode regenjas, beduimeld

komen, al voor de tweede keer,
vorige keer net zo, terug van bezoek
aan "die van mij" in de gevangenis

gevangenis van Tilburg, dépendance
van de strafinrichting Wortel sinds 2010
- lees ik op wikipedia...

de jonge vrouw is bang dat ze zwanger is
ze wil graag een kindje, maar liever eerst
een appartementje, en werk, en dat die van
haar weer vrij is...

ze praten mooi, zacht, over liefde en leven
nog wonen bij je moeder, en dat als ze nu zwanger
zou zijn, ze haar kind zeker van haar zouden afpakken...

de oude vrouw de jongere duidelijk tot steun
viel me vorige keer al op

aan het Warandeplein stappen ze, net als toen, uit
de jongere de oudere nog wijzend op de diverse
justitiehuizen daar ter plekke, de gevangenis
bijvoorbeeld, links van het plein

nooit opgemerkt

nooit gezien

en al zo vaak daar voorbijgereden
zo vlak bij het grote, bekende theater
het park...

je leert wat, op zo'n bus

Molens, malen

gehoord op de radio, op de terugweg van Turnhout
(heen hadden we, net over de grens, groots opgezette "wietcontrol": hele bus opzij, 
zwarte herdershond het gangpad op, snuffelend van reiziger naar reiziger, en jawel...
twee mannen opgepakt !...)

maar op de terugweg dus, oortjes in met Radio4,
deze "operazangeres die ook crooners zingt"...
kunst als troost !

toch blijft voor mij de mooiste versie
die van Barbra Streisand...

Buitensport

we sporten weer buiten, sinds vandaag,
in Wageningen, na drie maanden binnen
in Veenendaal - de mooiste atletiekclub
van het land, daar heb je wel wat afstand
en wat overbruggingstijd voor over !

(met de trein om 15u vanmiddag vertrokken
en om 20u vanavond terug thuis...)

Weeshuisbieb

zowel het museum als de bibliotheek van Culemborg
(samen in hetzelfde gebouw) ondergingen het afgelopen
jaar een grondige metamorfose - en daaraan mochten wij,
vanmorgen en vanmiddag, onze eigen bijdrage leveren

want wij hebben een buurvrouw
en die werkt bij de regionale bieb
en die weet hoe gek Golo van boeken
en van lezen en van bibliotheekbezoek is

dus die had ons gevraagd of het geen idee zou zijn
wanneer wij mee zouden werken aan hun verhuizing
lees: mee wilden werken aan het opnieuw in de rekken
plaatsen van de oude boeken (tijdelijk elders in de stad)
in hun nieuwe leesomgeving

waardoor ons natuurlijk een primeur van een eerste blik
vergund werd op het verbouwde gebouw en interieur en 
wij kunnen getuigen: het is heel erg mooi geworden !!

en de boeken die wij in de nieuwe rekken plaatsten
stralen uiteraard het allermooist !

een heerlijke ochtend is het geworden, wat zeg ik:
van 10u vanmorgen tot 16.15u precies hebben wij
gewerkt - wat toch wel indrukwekkend is, als enige
echte extra-vrijwilligers...

opening aanstaande vrijdag

Wat als

Vensters

- mama, ik denk dat ik graag Geschiedenis wil studeren, later...

je schrikt toch even, wanneer ie je dat toevertrouwt,

bij het oversteken van de straat, onderweg naar Leiden

(we zouden met oma & opa het RMO bezoeken, het werd

een erg leuke middag, met 'n zonnige stadswandeling toe...)

bleef heel het weekend hangen, knagen, woelen:

we geven hem toch geen valse hoop?...

waar dan: in Leiden? in Utrecht? Groningen?...

net nu ook van diezelfde oma & opa, mijn ouders, wat 

krantenartikeltjes toegestopt gekregen, met o.m. daarin

dat Cambridge zo opmerkelijk anders zou zijn, anders

dan universiteiten in het eigen land: "In België is begrip ver 

te zoeken en roep je met autisme nog een stigma over je af"...

dan Cambridge: "Het percentage mensen met een ASS ligt 
er onder academici erg hoog. Het is hier acceptabel om je 
volledig op je discipline te storten. Alles wordt er voor je 
geregeld: je was, je plas, je maaltijden. Het enige wat je 
moet doen is naar de les gaan, nadenken en essays

schrijven" !

maar zo makkelijk vind ik het toch niet - kan aan mijn eigen

autisme liggen... - om iets daarvan terug te vinden op de bladzij

van Cambridge's Disability Resource Centre...

dan Leiden: hun Fenestra Disability Centre !  - dàt spreekt aan !

dat springt eruit ! - veel meer nog dan het programma Handicap... 

van de Universiteit Utrecht (vlakbij huis!...) dat toch ook een erg 

goede indruk maakt (net als RUGroningen, maar da's ver weg!...)

Fenestra ! - geen deur, maar een venster gaat open

een venster van hoop, van vertrouwen dat het kan,

van ontspanning: je ziet plots dingen mogelijk worden,

met zoveel belangstelling, met zoveel talent: schrijftalent,

animeer- en filmtalent, wat voor boeken kun je daarmee

niet schrijven, programma's maken, films, documentaires...

over zes jaar zijn we trouwens alweer zoveel jaren verder !

dus denk ik dat ik het aandurf om al 'n keer, wanneer

ie weer terug is van papa woensdag, naar dit filmpje

te kijken samen, kwestie van nog verder af te tasten

wat en hoe een en ander getriggerd wordt, al dan niet, 
als het allemaal wat dichterbij komt...

vensters op de wereld, nietwaar, piepen naar 

wat leeft en niet leeft, wat afstoot of wat trekt...

(het viel overigens op, tijdens onze wandeling, hoe stil Leiden is 

-  ook hier genoot mijn jonge zoon enorm van, in het geheel niet onbelangrijk!!... 

Utrecht, dan wel dichtbij, kan op dat vlak geen enkele concurrentie bieden, 

o wat is ie er vaak, binnen de kortste keren, compleet van slag!...)

ik denk dat ik zelfs Natuur in de Stad

eens met hem zal bekijken, als de eerste

ronde bevalt tenminste...

Zondags (1)

-   -   P e t r u s   -   -  


gisteren 'n praatje gemaakt met Bedros
(van wie ik vaak Straatnieuws koop)

"goedlachse Turk" wordt, her en der,
heel makkelijk over hem beweerd
men eert (ik ook) zijn gulle lach 
gaat blij zijns weegs

is hij geen joodse Armeniër?
wordt hij wel goed geholpen?
wérkelijk

"drie kinderen", mooie dame, 
"al twaalf jaar lang niet meer gezien"

straaljagerpiloot?
eretekens op zijn revers
ooit?

zo verward
niet los van hem te komen
je ziet hem vaker lange praatjes houden nu
met mensen, op zijn nieuwe plekje in CS

wordt hij wel écht goed voortgeholpen?
wát gebeurde met de joden in Soviet 
Armenia, niet lang na de val?

Kwetsbaarheid

Gisteren, samen met Golo, naar Bobby Fischer Tegen de Wereld gekeken.

Blij dat ik vanochtend, na enig zoeken, dit begeleidend artikeltje vond op het internet, een uiterst gevoelige bespreking (door 'n sportjournalist!) van nog een andere "Balanced and Sensitive Look at a Tormented Genius"...

Men onderschat zéér hoezeer, niet alleen voor een lekenpubliek, maar zeker ook voor "parents, teachers, guidance counselors and friends who are interacting with a highly gifted but deeply troubled person" zulke begeleiding voor en na zo'n uitzending op televisie welkom en nodig is!

Vandaar dat ik de tekst, bij ontbreken ervan op andere fora, ook hier graag wil afprinten. Zeker het lezen waard, ga er even voor zitten!...

Dr. Joseph Ponterotto is a psychologist, a professor at Fordham University's Graduate School of Education. His book A Psychobiography of Bobby Fischer attempts to explain the psychological underpinnings of both Fischer's brilliant rise to the top of the chess world and of Fischer's sad descent into the seclusion and paranoia that characterized his "wilderness years," the tragic denouement that began soon after Fischer won the World Chess Championship in 1972 and did not end until his death in 2008.

A Psychobiography of Bobby Fischer provides a detailed, well-researched analysis of Fischer's genius and of his mental illness while also offering suggestions for parents, teachers, guidance counselors and friends who are interacting with a highly gifted but deeply troubled person. Here is Dr. Ponterotto's definition of psychobiography (pp. 4-5): "More than a biographical sketch of 'who' a person was and 'what' the person accomplished in their particular field, psychobiography concerns itself with the 'why' of a person's behavior. What was the inner life, the psychology that drove the person to his or her thoughts, feelings and actions? What were the underlying mechanisms that made the person tick?" Dr. Ponterotto combines evidence from a variety of sources in order to place Fischer's thoughts and actions in the proper context and he repeatedly emphasizes that his conclusions must be considered provisional and tentative because he never met Fischer, let alone had the opportunity to treat him.

Dr. Ponterotto wisely rejects applying just one theoretical model to Fischer's life, noting that Dr. Reuben Fine's published analysis of Fischer is of limited value because it focuses exclusively on a Freudian interpretation without seriously considering any other explanations and/or theoretical models. One of the theoretical models that Dr. Ponterotto uses is the diathesis stress model, which suggests that mental illness develops in an individual due to a complex interaction between multiple genetic and environmental factors: in this model, genetics play a large role in determining how much stress a person can handle but even a person with a low threshold may escape the throes of mental illness if he has a strong enough support system around him to reduce his stressors to a manageable level. Dr. Ponterotto uses several other theoretical models to evaluate Fischer, including psychodynamic theory (focusing on the impact of early childhood experiences), family systems theory (examining the impact of family relationships), psychosocial development theory (evaluating a person's ability to perform "critical tasks over the life span") and multi-cultural theory (placing a person's life in the proper cultural and socioeconomic context).

The first several chapters of the book provide background information about chess, about Bobby Fischer's family history and about the methodologies of psychobiography. Dr. Ponterotto begins his psychological autopsy of Bobby Fischer with this statement (p. 87): "I believe Bobby had some genetic vulnerability to develop a mental illness, and that this predisposition in concert with early life trauma and the burden of relentless media pressure, coalesced into serious mental health concerns that called for early and ongoing psychological intervention." Even people who are very knowledgeable about chess in general and Bobby Fischer in particular may not realize how much evidence there is that several of Fischer's closest relatives suffered from some form of mental illness: his maternal grandmother spent the final three years of her life in a psychiatric hospital, his presumed biological father Paul Nemenyi displayed behavior that was, at the very least, extremely eccentric and his presumed half-brother Peter Nemenyi committed suicide; mental illness is most likely linked to both genetic and environmental factors--the classic "nature" versus "nurture" debate is applicable both to Fischer's prodigious [wonderbaarlijke, geniale] abilities and to his mental illness--and there is good reason to believe that Fischer not only had a genetic predisposition to mental illness but that in his formative years he interacted with a mother who had psychological problems: the 900-plus page FBI file on Regina Fischer paints a very negative picture of her mental health, though Dr. Ponterotto--after interviewing several people who knew her personally--believes that FBI attitudes during the Cold War era were biased against her because of her Jewish background and presumed Communist sympathies. The Chicago Municipal Psychiatric Institute diagnosed Regina Fischer as having a "stilted (paranoid) personality, querulent but not psychotic." Dr. Ponterotto notes that this terminology would be considered "outdated" today but would perhaps be equivalent to what is now called Paranoid Personality Disorder (PPD); he emphasizes that she had good reason to feel suspicious--she was under active FBI surveillance for many years--and that there is no way to confirm whether or not the CMPI diagnosis was accurate. Various research studies estimate the heritability of the PPD trait to range from 21% to 66%, so if Regina suffered from PPD she may have passed along to Bobby a predisposition to develop the problem as well. Bobby's half-sister Joan showed no signs of mental illness but she likely had a different father and thus a different overall genetic makeup.


Bobby Fischer's early home life was very stressful. No father figure was present because Regina divorced Gerhardt Fischer--the father of Bobby's half-sister Joan--and she did not get along with Paul Nemenyi, who openly expressed concerns about Regina's fitness to raise Bobby and Joan. The Fischers moved at least 10 times before Bobby turned six years old. Bobby Fischer was expelled from school at age six for kicking his principal and he attended several schools before dropping out of Erasmus Hall High School at age 16 not long after attaining the Grandmaster title. 

Fischer described his chess philosophy simply--"I am always on the attack"--but he unfortunately applied that same mindset in his personal life; it is well known that Fischer pushed away just about every family member and friend who ever became close with him, believing that each of those people had somehow betrayed him. This pattern began very early in Fischer's life; Fischer's mother took him to play chess with Dr. Reuben Fine, a world class player who was also an eminent psychiatrist, but when--after a few playing sessions--Dr. Fine asked Fischer about school Fischer furiously replied, "You have tricked me" and he refused to visit Dr. Fine again. Fischer remained angry at Dr. Fine for many years, Dr. Fine recalled, "as if I had done him some immeasurable harm by trying to get a little closer to him."

Dr. Ponterotto disagrees with those who suggest that Fischer suffered from Asperger's Syndrome; while Fischer displayed some personality traits that fit that diagnosis, those traits are also consistent with PPD--and Dr. Ponterotto concludes that Fischer had six of the seven traits that characterize PPD, including "suspects, without sufficient basis, that others are exploiting, harming or deceiving him" and "persistently bears grudges [wrok], i.e., is unforgiving of insults, injuries or slights." Dr. Ponterotto also says that Fischer "manifested non-bizarre delusions [wanen]"; Fischer was not Schizophrenic--he was not hearing colors or experiencing other "bizarre" delusions--but he showed signs of Delusional Disorder, Persecutory Type, which is characterized by "...the person's belief that he or she is being conspired against, cheated, spied on, followed, poisoned or drugged, maliciously maligned, harassed, or obstructed in pursuit of long-term goals. Small slights may be exaggerated and become the focus of a delusional system." 

Dr. Ponterotto believes that the early and intense onset of fame worsened Fischer's problems because, in the words of psychobiographer William Todd Schulz (p.98), "...some people are simply temperamentally unsuited to be famous. Their talent merits fame, but their personalities don't stand up to it." It would not be correct to say that chess made Fischer ill and, indeed, Dr. Ponterotto suggests that chess provided some balance for Fischer (p.99): "Perhaps chess was an anchor for his sanity and functioning, and without that anchor he was now more psychologically vulnerable than ever. Bobby's chess identity had fused with his personal identity, and when he abandoned competitive chess and thus his chess identity, he was lost."

A key point about Delusional Disorder is that someone who suffers from this illness can appear quite normal when he is talking about anything other than what Dr. Ponterotto calls the "delusional theme." Fischer's biographer Frank Brady told me that Fischer almost seemed to suffer from "Tourette's Syndrome" concerning Jews: once that subject came up Fischer would not talk about anything else but if one steered clear of that subject it was possible to have a nice, normal conversation with him.

Bobby Fischer's life eerily [griezelig] resembles the life of Paul Morphy (1837-1884), the first great American chess player; Dr. Ponterotto devotes an entire chapter to comparing Morphy's story to Fischer's--and the similarities, both positive and negative, are breathtaking: both men rapidly rose to the top of the chess world before quitting the game at the height of their powers and thereafter showing signs of significant mental illness. While Fischer's paranoia focused on what he believed to be a Jewish conspiracy against him, Morphy convinced himself that various people were trying to drive him out of New Orleans. Morphy even challenged one of these people to a duel. Like Fischer, Morphy was able to conduct a reasonable conversation on any subject other than the alleged conspiracy against him. Morphy's mother, brother and best friend tried to convince him to seek help at a mental institution but Morphy refused to go. Dr. Ponterotto concludes (p. 130), "The life stories of Fischer and Morphy are both fascinating and sad. In the end these men died virtually alone with no offspring to speak their legacy. Yet their influence and impact on the game of chess was so significant that their games will likely live on, worldwide, for as long as humans walk this earth. Despite their challenges and psychological struggles, let us honor their memory and legacy."

The fact that mental illness greatly impacted the careers--and lives--of the two greatest chess geniuses in American history is both tragic and cautionary. What, if anything, could have been done to help Paul Morphy and Bobby Fischer? What can be done to make sure that the next great chess genius--or scientific genius or writing genius or any other kind of genius--does not suffer the way that Morphy and Fischer did? We can not afford to squander [verkwisten] the prodigious talents of our greatest geniuses if our species is going to have any chance to overcome the formidable challenges cited in Harold T.P. Hayes' Three Levels of Time.


Dr. Ponterotto asks, "Does research support a relationship between creativity and mental illness?" Dr. Ponterotto notes a study that shows that the rate of mental illness is higher among creative writers than among a matched control group; neurological research has provided a possible explanation for this: certain genes and neurotransmitters that are connected with increased creativity also appear to be linked to a higher risk of developing certain forms of mental illness. Perhaps the kind of divergent thinking involved in creating great works of art and science is somehow connected to the bizarrely divergent thinking that leads to delusions and paranoia; a healthy, balanced genius may be able to regulate the stream of thoughts storming through his mind but a genius who is under stress or whose biochemistry is not quite so finely tuned may become unable to distinguish between brilliant innovation and paranoid delusion. Instead of continuing his own chess career and producing brilliant games, Fischer convinced himself that it was more important to prove that every move in several World Chess Championship matches had been choreographed to produce the desired results; he was ill and he was wrong but he knew that he was smarter than just about anyone else on the planet so who was going to talk him out of his delusions?

Dr. Ponterotto makes it clear that the research into how brain chemistry works is only just beginning and cause/effect relationships cannot yet be proven. Genius does not cause madness, nor are most mentally ill people highly creative. While there are many well known cases of chess geniuses who succumbed to mental illness, there has not yet been a long term study of chess players to determine if mental illness rates are higher in that group than in the population at large.

Dr. Ponterotto cautions that his diagnosis of Fischer is tentative and his hypothetical treatment recommendations--"long-term individual psychotherapy, family therapy, special support services throughout his schooling and possibly psychotropic medication"--are purely speculative but he believes that the right kind of intervention could have helped Fischer both personally and professionally (p. 151): "Clearly, Bobby Fischer, who basically withdrew from competition at the age of 29 (save for his 1992 comeback match against Spassky), had many years of chess ahead of him had he maintained his psychological health and competitive interests."

For far too long, many people have wrongly assumed that gifted and talented children can fend [opkomen] for themselves and that educational and psychological resources should be focused on helping children who are average or below average academically. The reality is that gifted and talented children need the right kind of nurturing at home and at school in order to reach their full potential personally and professionally. Anyone who thought that the young Fischer should be left to his own devices because treatment and guidance would possibly hinder the development of his chess gifts did Fischer--and the world--a great disservice. Fischer needed help to overcome the unique mixture of genetics and environment that fueled his paranoid and delusional tendencies and without that help he eventually lost the ability to be a functional member of society; Fischer suffered in solitude but the tragic "wilderness years" represent a major loss to human culture in terms of all the brilliant games he never played and all the great books he never wrote because his amazing mind was torn asunder by mental illness.

Ruis rust

wat doe je als je kind zich af en toe
van al te veel prikkels tegelijk moet 
kunnen afsluiten (kwebbelende puber-
meisjes op overdrukke Vlaamse
bussen, bijvoorbeeld...) ?

je koopt een prachtig vederlicht
opvouwbaar koptelefoontje !

een Sennheiser PXC 250-ii
met ruisonderdrukking
super !

Aanklacht

we zijn weer eens bezuiden

de rijksgrens geweest, vier 

campagnes tegelijk op een 

lijnbus!!! - van eentje vind ik

helaas de plaatjes niet -

hal-lu-ci-nant !

(en dat, eerlijk gezegd, op een

bus die stinkt naar pies!...

achter de rug van de chauffeur

overigens nog steeds die olijke 

ene waarover ik al eerder berichtte)

de vierde:

ZOU U OOK ZO WILLEN REIZEN?

EEN BUS IS GEEN VUILBAK!

(met een foto van vader en kind

tezamen in een ijzeren afvalton...)

voor wie d'r een gevoel voor wil krijgen:

werp eens een blik op hun oude campagne

Ge Zijt Nen Engel ! 

of beter nog: hun televisiecampagne

Zwartrijden treft iedereen !!

zelfportret?

nee toch!

welk ONDERWIJS

maakt dit in godsnaam

mogelijk???

(het bestaan van dit soort campagnes én

het fenomeen dat NIEMAND daartegen ageert!...

in Noord noch Zuid

zo onverschillig...)