Zeshonderdzesenzestig

en intussen wordt, dat vergat ik nog te zeggen, ook flink doorgeschreven
aan een nieuw literair project: zeshonderdzesenzestig sonnetten schrijven
(666??... ambitie?... puur voor het plezier van de alliteratie!)

- - -


Vaarwel aan Faust

De Lente waarvan dit diep droevig vertelsel,
vlammend verhalend verhalen vertelt,
die is al sinds zeer lange tijd voort gevlogen, 
voor lange tijd met geweld neer geveld. 

Aan welke der zeven verboden Hoofdzonden,
ben ik zo stom onbezonnen begonnen,
dat mij dit kwaad, kordaat aangedaan,
eens overwonnen, nog kon verwonden.

De koude van de Winter is stilaan nabij,
de Druiven der Gramschap zijn echter nog rijp,
en vermoeid van de moeizame tocht spreekt hij:

“Voorgoed is die vreugdevolle Lente voorbij,
‘t genot van de vrienden, de lied’ren, de wijn,
laat varen alle hoop en stille troost voor mij.”

Renaissance !

afgelopen maandag met het Gilde Utrecht
de Franciscus-wandeling gelopen - 
HEEL erg interessant!!

vooraf in de ochtend keken we nog naar 
een aflevering uit de ZDF-reeks Metropolen 
- over Constaninopel, het einde van het Oost-Romeinse Rijk,
keizer Johannes Palaiologos VIII en aartsbisschop Basilios Bessarion...
hoe die samen met Nicolaus Cusanus het... herrijzen van de Romeinse
cultuur in het Westen, m.a.w. de Renaissance, mede mogelijk maakte !!

allemaal heel erg boeiend!

     

vanmorgen dan onze verkenning van het ontstaan van de renaissance

afgerond, met een portret nog van Venetië in die dagen, door de ogen

van kunstenaars als Gentile Bellini, bij wie Albrecht Dürer het vak is

gaan leren, om niet te vergeten Anton Kolb, van wiens fenomenale ets

"Panorama van de Stad Venetië" wij helemaal ondersteboven raakten

vanmiddag lezen we nog Dante, Petrarca, Boccaccio - stukjes, her en der

om een beetje in de literatuur van destijds thuis te raken - ook !

Beuern

de Carmina Burana, zoals Orff zelf ze graag zag opgevoerd
en zoals ze door Willem Wilmink zo schitterend zijn vertaald !

om de week in schoonheid af te sluiten, op deze zonnige lentedag

[met nog een blik op de abdij van Benediktbeuern, in Beieren,
waar ze zijn gevonden!...]

Bewogen

en ook dit borrelde op
uit de diepste regionen
van zijn ziel

(we lopen ze zo vaak voorbij in Utrecht, 
daklozen, muzikanten en andere, met krantjes
hij kan het niet nalaten ze van zijn zakgeld te geven 
- telkens, en  steeds daarna hierover praten... - 
het houdt hem heel erg bezig!)

- - -

al speel je nog zo vaardig

jij arme ouwe vent

niets acht men je nog waardig

geen aalmoes en geen cent

van bij het vroeg ontbijt

rest ons rust noch tijd

voor schuldgevoel of spijt

eerst roept ons de arbeid

wij moeten via de baan

naar ons werk toegaan

naar ons eindeloos bestaan

van spijkerkoppen slaan

zo verdienen wij ons geld

en dat is al wat telt

zo is het ons verteld

so geht es in der Welt

also, verwacht geen geld of tijd

verstig geen hoop meer op erbarmen

voor ons komt nijverheid vóór

aandacht aan de armen

~golo~

Rilke?

misschien wat te veel Rilke gelezen
in zijn lange week bij papa...

- - -

ik sta aan de kantlijn met vele vragen

en sta zo stilletjes te staren

tot gij, o Rijn, uw geheim zult openbaren

en uw baren zullen aanvaarden

zich te openen voor mij

uw golven, die dapper deinen

die zonder grenzen zijn, of lijnen

die eeuwig onderduiken, nooit verdwijnen

zijn wat uw wateren woelen doet

ik sta aan de kantlijn met vele vragen

en sta zo stilletjes te staren

terwijl, o Rijn, uw geesten verder varen

maar hun geheimen niet verklaren

en ben biddend zo gebonden, voorgoed

~golo~ 



* * *



ach, laat toch dadelijk, de lieflijke Lente
die, uitbundig bloeiend, de zachte stralen
der schitterende zon uitstrooit over 't zand
de barre bodem van d'oude aarde bevruchten

zodat zachtjes groeiend de prachtige planten
pralend bloeiend groeien over het lege land

laat de kille koude Winter wijken
zodat de Lente haar plaats inneemt
en met haar helder licht verdrijvend
de diepe duisternis d'r macht ontneemt!

laat zo de wind voorzichtig waaien
door knoestige eik en slanke es
en gul en overal haar zaden zaaien
zaden van noot en vrucht en bes

~golo~

Helena

na de dood van Zjef Vanuytsel laatst
even bezig geweest met nogal wat
Vlaamse kleinkunst - niet de eerste
keer, overigens...

eentje daarvan, het mooie "Helena"
van Hugo Raspoet, bleef heel erg
hangen - alsmaar neuriën, opnieuw
en opnieuw beluisteren...

en zo rolde, ergens vorige week,
dit liedtekstje uit de pen - helemaal
in dezelfde trant 

als ik jou weer voor mij zie staan

doodgeschrokken en ontdaan

in zwarte rouwklederen gehuld

dan kan ik weer die stille traan

zich langs jouw wang z'n weg zien gaan

terwijl jij, m'n dochter, niet duldt

die dalende traan op te vangen

zozeer ben je door mij bevangen

en versombert de gramschap je gelaat

daarom vraag ik je in die laatste levensuren

de diepste droefenis dapper te verduren

ik zeg je dit nu - straks is het te laat

treur dus niet meer na mijn dood

hou jezelf sterk en groot

en laat levenslicht jouw paden beschijnen

opdat je niet, mijn lachend lief

mijn dochter en mijn hartendief

eenzaam zou wegkwijnen...

als ik jou weer voor mij zie staan

je haren die zweven gelijk een vaan

in de zachte zomerwind

dan kan ik weer die stille traan

in mijn ogen zien ontstaan

van ontroering voor jou, mijn kind

~golo~

Weekje

denk niet dat we niets deden, vorige week
(omdat ik er niet over schreef...)

voor Geschiedenis gingen we naar Amsterdam
(en bekeken vooraf nog het verhaal van de 
Vandalen, van Justinianus en Belisarius...)

studeerden voor Wiskunde op Pythagoras
in het assenstelsel, en in de ruimte

werkten voor Chemie hoofdstuk 1 
over de kunststoffen helemaal
technisch af: formules begrijpen
oefeningen oplossen...

voor Aardrijkskunde startte - hemels! -
de cursus op Sonnenborgh

en in de nasleep daarvan bekeken we
nog ettelijke documentaire extra:
over Kepler, Galilei, Copernicus...
over de Xia-dynastie zelfs (omdat
Hsi & Ho daar lang geleden een 
zonsverduistering misten!...
2126 voor Christus... zoek zelf 
maar 'ns op!!...)

- de meeste documentaires in het
Engels, overigens... (en over de
Engelse haiku schreef ik eerder
al... -

leerden Franse actes de paroles
sloegen voor een keer Gedragswetenschappen over
(over verzuiling en de multiculturele samenleving...
dat doen we dus van de week...)

hebben in de plaats daarvan wel, voor Nederlands
leren notitie nemen, en die uitwerken tot een 
begrijpelijke synthese...

en duiken zo dadelijk weer, na ontbijt en douchen
boven, de geschiedenis is: die van de Franken en 
van Clovis !

zo zijn we dus - ECHT wel - bezig, hoor
iedere dag!

Ontdekt

met twee gedichtjes teruggekeerd
van papa, dit weekend - merk ik
vanmorgen pas...

- - -

the cold moon is rising
the night softly falling
the wild wind whispers


-

als de sterren mij omarmen
en ik mij aan hun warme licht nabij 
kan warmen dan vliedt elke smart 
allicht uit mijn stille hart - verlicht

Eenvoud

"Oh ja, hoe vind je dit 
(zelfgevonden) versje?"
vroeg ie vanmorgen-
vroeg, via sms

- - -

when I see the little honey bee
flying from flower to flower
flying hour after hour
I think, all nature's majesty
lies in its simplicity

Monet, Manet, Renoir

behalve ons overzicht van de Impressionisten
eerder deze week (waarin overigens vooral
Monet centraal stond...), eergisteravond en 
vanmiddag nog verder ingezoomd op twee
anderen van de grootmeesters: Renoir en 
Manet

waarbij we en passant ook Renoir junior
- de filmmaker - leerden kennen !

plus in de marge de Venus van Titiaan...

en de gedichten van Baudelaire...

en misschien Émile Zola?...

Ballade

Oude zalen,

van steen en rots,

gelegen in dalen,

omringd met wouden, trots.

En op de muren,

eeuwenoude runen,

en signaturen,

van vorsten, trots.

Daar ga ik heen,

daar slaat mijn hart,

voor steen of veen,

speel ik voor bard.

Diepe moerassen,

groenig veen,

vreemde wezens,

trekken er doorheen.

En het land,

al lang verzand,

en op de rand,

staan spar en eik doorheen.

Daar trek ik door,

langs veen en dier,

en mijne lier,

geeft zich gehoor.

Machtige wezens,

schoon of slecht,

vliegend op bezems, 

of aan de grond gehecht.

En Elf en trol,

spelen grote rol,

kobolden dol,

zijn aan wat anders gehecht.

Ik zal hen zien,

wezen en woud,

terwijl ik hen bedien,

van balladen oud.

Bossen prachtig,

sparren oud,

eiken krachtig,

van sterk eikenhout.

En kronkelpad,

klein, smal, en dat

vaak onderbroken zat

met gevallen eikenhout.

Daar stap ik fier,

bij de bomen ben ik heer,

en ik speel nog één laatste keer,

mijne lier.

Dan keer ik terug,

nog een laatste maal,

kijk ik vlug,

nog even terug, op dit allemaal.

En dan weer stug,

zet ik er de pas in, vlug,

en doe ik dit verhaal,

over dit allemaal.

Op de tonen van

op de tonen van... 
of liever: een beetje zoals
"De Zusters Karamazov"
van drs. P

dit nieuwe lied !

je ouders, je meester

de school en de priester

ze leren je allen van zus en zo zo

je grote zus, je kleine broer

de koning, een arme boer

ze leren je allen van ju en van ho

maar zeg me dan toch

waarom leren wij nog

van zo is, en zo zal

van zo moet, nimmer anders kan

man, je lalt!

- - -

wij kunnen leven muteren

raketten in ruimtebanen schieten

god op aarde spelen

waarom toch

zitten wij hier nog

op microben te vitten?

waarom bij aardrijkskunde

de grote slimme spelen

als je op de wereldkaart

Giroriënwaard

kunt aanwijzen

je kunt net zo goed

met je eigen bloed

en je ledematen

een popje maken

om nog geen zeven te halen

- - -

je ouders, je meester

de school en de priester

ze leren je allen van zus en zo zo

je grote zus, je kleine broer

de koning, een arme boer

ze leren je allen van ju en van ho

maar zeg me dan toch

waarom leren wij nog

van zo is, en zo zal

van zo moet, nimmer anders kan

man, je lalt!

- - -

koningen, niet meer nodig

grenzen, overbodig

waarom denken wij nog

in apartheid, eeuwig onder het oog

van een hogere macht?

denk toch zelf eens na

laat anderen erbuiten

is 't toch geen zonde

om je vrijheid voor een ander te buigen?

aardig zijn is niet, en zal niet

en mag niet

jezelf onderdrukken zijn

dat kan het niet zijn

en dat zal het niet zijn

en dat mag het niet zijn!

- - -

je ouders, je meester

de school en de priester

ze leren je allen van zus en zo zo

je grote zus, je kleine broer

de koning, een arme boer

ze leren je allen van ju en van ho

Boombaardlied

vertrouwt ie me vanavond stilletjes toe
dat ie al dagen 's avond naar dit lied
op YouTube luistert - zo mooi !

In the willow-meads of Tasarinan
I walked in the Spring.
Ah! the sight and the smell 
of the Spring in Nantasarion!
And I said that was good.

I wandered in Summer 
in the elm-woods of Ossiriand.
Ah! the light and the music 
in the Summer by the Seven Rivers of Ossir!
And I thought that was best.

To the beeches of Neldoreth 
I came in the Autumn.
Ah! the gold and the red and the sighing of leaves
in the Autumn in Taur-na-neldor!
It was more than my desire.

To the pine-trees upon the highland of Dorthonion
I climbed in the Winter.
Ah! the wind and the whiteness and the black branches
of Winter upon Orod-na-Thon!
My voice went up and sang in the sky.

And now all those lands lie under the wave,
and I walk in Ambaróna, in Tauremorna, in Aldalome,
in my own land, in the country of Fangorn,
where the roots are long, and the years lie thicker
than the leaves in Tauremornalome.

Nova Cançó

vandaag al eventjes de Spaanse muziek opengetrokken

nu ja, de Catalaanse...

o... wat hebben we er zin in!!

Windman

Lang voor de kosmos geschapen werd, waren er de Tijdlozen. Zij waren niet geboren en gingen ook niet dood. Waarvoor zij er waren, wisten ze. Om te creëren. Dat was hen niet opgedragen, zij waren immers de eersten in het niets.

Zij worden de Tijdlozen genoemd, omdat ze niet in het verleden, heden of de toekomst leefden. Zij waren de scheppers, niets meer. Zij waren de machine, de motor, niets meer. Zij waren de macht, de kracht, het leven, niets meer. Zij leefden niet, zij maakten het leven. Daarom bestonden zij noch in het heden, noch in het verleden, noch in de toekomst.

De Oudste van de Tijdlozen - men spreekt van de Oudste, de Gemiddelde en de Jongste om de volgorde waarin zij de kosmos creëerden, geen van hen bezat een leeftijd - schiep de planeten, dood en saai in het begin des tijds. En tevreden keken zij naar hen gedurende miljarden jaren.

Toen schiep de Gemiddelde de sterren, om kleur en licht aan het universum te geven. En zij keken blij naar hen gedurende miljarden jaren.

Toen schiep de Jongste de winden, om het stof en het zand dat de planeten bedekte weg te blazen. Gedurende miljarden jaren waaiden zand en stof, tot de enorme orkanen stopten met blazen en de Drie neerkeken op hun nu schoongeveegde kosmos, blij en tevreden, voor duizenden jaren…

Toen besloten zij om de wind (die ondertussen nog slechts zwakjes blies) een leven te geven. Gehoorzaam kwam de wind, toen zij hem riepen. Zij zeiden: “Wij danken u voor uw hulp bij het schoonvegen van de kosmos. Uw kracht heeft ons goed geholpen! Sta ons toe u uw eigen leven te geven.” En de Drie drongen in de wind. Zij creëerden een lichaam voor hem: het was wit, en had grote ogen en oren. Een scherpe blik bekroonde zijn gelaat, evenals de stekelige pieken die als een diadeem op zijn hoofd stonden. Grijzige haren vielen elegant neer op zijn schouders. Ze straalden een soort licht uit. Dit was de eerste Windman.

Schimmig, met de Drie, de Tijdlozen, in zich begaf hij zich naar de dichtstbijzijnde planeet, die toen nog geen naam gekregen had, in die eerste zwarte millennia van het heelal… De planeet waar de Windman woonde was heuvelachtig, rotsachtig en zanderig. Er was één grote oceaan, en één groot continent…

Storm

terwijl, met Pinksteren, vurige bliksemtongen
over het land raasden, ook in Turnhout, schreef
na afloop Golo dit gedicht


* * *

De Storm

De lucht in het noorden kleurt langzaam grijs,
terwijl hemel door wolken wordt bevolkt.
De dichtgetrokken ramen piepen hees, de wereld
kijkt angstig naar de storm die komt...

Dan schalt de wind, die het leger brengt,
het leger met de bliksemzweep!
Het leger met zijn wolkenschilden en met als
aanvoerder de hengst, die machtig en trots
met de donder meedweept!

De wolken staan paraat, de wereld staart 
in de ogen van het machtig noodweer.
De hengst, het prachtige paard, schudt
uitdagend zijn speer...

Dan barst hij uit, en stuurt waterdruppels
als pijlenregen,
die het land openscheurt,
verwoest velden en wegen,
terwijl menig schone bloem nu nooit meer 
verkleurt...

Terwijl dam openbreekt, en mensensteden
vergaan, 
stijgen vogels op...
De donder gaat slaan!
Vlieg gauw uit die top! De Dood komt eraan!
Wind boeit, regen verplettert menig gewas,
de hengst zelf daalt neer, 
zijn hoeven verpulveren al wat eens was; 
bliksem ranselt bergen, keer op keer!

De storm viert victorie,
de wolken vallen uiteen,
de muil van het onweer laat zich als een 
spookbeeld nog een laatste keer zien,
dan is het voorbij, we zijn weer... alleen!


- gvde, 9 juni 2014 -

Weer 'n lied!

hij heeft 'n beetje een liedje van Harry Bannink 
in gedachten, maar ik weet niet precies hetwelke - 
zo in elk geval moet het klinken !




Ik zeg u meester-ouders,
Houdt nu toch niet op,
Met de kinderen te teisteren,
Stampt ze op de kop!
Hakt ze maar in mootjes,
Stooft ze lekker op,
Heus, het is geen zonde,
Onmenselijk is het niet,
Het is immers maar hoe 
U als ouder dat zo ziet!

En als u toch nog twijfelt,
Luistert dan nog even,
Het leiderschap is ouders
Immers toch gegeven,
Het kind, dat moet luisteren,
En als het dat niet wil,
Dan geeft u hem met het rietje, 
het rietje op de bil!

Dus weest toch niet zo braaf,
Mensen op de wereld,
Want het kind is de slaaf
En U komt wel in de hemel!

Kind, wees eens braaf

Jij bent immers de slaaf!

En die spruitjes eet jij op

Anders krijg je op je kop!

Wij hebben trek, dus geen honger!

En jij zegt dat na, want jij bent jonger!

Later kun jij je wreken.

Later gaan wij ons wreken...

...op de kinderen van later!

Op onze kinderen van later!

Op jullie kinderen van later!

Op onze kinderen van later!

Op jullie kinderen van later!

Op onze kinderen van later!

Toch kraai?

zagen we nu een raaf, of toch een kraai?

(elk afzonderlijk, gisteren op de fiets, ik vlakbij huis, 
Golo - alleen - wat verderop...) - beetje lopen ponderen 
vandaag, afbeeldingen kijken, filmpjes op YouTube - 
niet echt uitgekomen...

maar het leverde wel wat op ! - dit prachtige gedicht van Poe

prachtig voorgedragen door ene Michael G. Sayers, zegt me de 

aftiteling - vader van Sean Sayers, journalist bij The Guadian en filosofieprof in Kent?...

zo mooi !

samen met Golo naar geluisterd, en achteraf gezocht naar 
zowel de Engelse tekst als een goede vertaling - die had ik 
graag hieronder afgedrukt, maar dan wordt het zo lang, 
nietwaar, deze zondagavondlijke notitie - geniet ! 

Golo herkende overigens de laatste twee versregels van dit lange gedicht:
"Die ken ik van Tim Burton, in dat ene filmpje!"...

Penneveeg

een nieuw lied, vannacht geschreven


zien dat het land dat je lief had slechts een
penneveeg van de wereld is doet altijd pijn

zij die de wereld zien vergeten vaak dat
ze zelf slechts 'n penneveeg zijn

zie, wat een prachtig mooi weer 
de Winter is voorbij, de vogels die zingen weer !

wat zitten wij hier te wachten,
de Winter is voorbij,
de Lente is aan het komen,
maak toch een fietstocht met mij !

Zondags (2)

-   -   C l a u s   -   -  

waarom vind ik in Utrechts bieb

niet Wreed Geluk terug, die mooie

documentaire van John Albert Jansen

(van wie ik al evenmin veel terugvind)

over Hugo Claus

onze grote dichter

waarom?