We Make the City !

er is gewoon te V E E L tijd
het duurt te láng... 

vooraleer die mondelinge beginnen
Golo ligt al drie dagen voor op schema...

DÚSSs

doen we morgen een dagje vrij

en gaan naar Amsterdam
eerst de film "De Wilde Stad" kijken
(in Utrecht nog) en daarna naar Pakhuis de Zwijger
naar de aftrap van het festival We Make The City !

eens kijken wat men zoal in petto heeft
in wereldsteden als Mumbai, Mexico City
São Paolo, London e.d.m. - wanneer het bijv.
op vergroening van de stad aankomt

misschien doen we na afloop nog een 2e hands
boekenwinkeltje aan - een Duits, Die Schmiede ! -

ook al zo'n lang opgespaard verlangen...

Kubrick

tussen het blokken voor de mondelinge door
even naar een filmfeestje, gisteravond !

vijftigste verjaardag van...
- nee, niet van mezelf - wel van
Stanley Kubricks meesterwerk:
2001: A Space Odyssey

zoonlief fán, namelijk...

Aangemeld

kogel is door de kerk!

we hebben én gisteren aangemeld (i.e. ingeschreven)
op de Reinwardt Academie in Amsterdam

én vandaag de bevestiging ("terugmelding"...) ontvangen
van onze aanmelding voor de staatsexamens bij Duo
vorige week

2x victorie - kraaien we!

duim maar, alvast !

Im Je Oel

Golo is, voor het schrijven van een nieuw verhaal,
bezig met het uitwerken van een zelf verzonnen
elfentaal - hij heeft alvast deze voornaamwoorden:

IM (ik)

JÉ (je)

OEL-AL (hij-zij)

IMMER (wij)

JEMER (jullie)

MER (zij)

uitleg:
- JÉ: spreek uit met "scherpe e" (van "met", "pet" e.d.) - vandaar het accent
- IMMER = IM+MER; MER is verwant met ons woord "meer", er zijn twee ik-ken, m.a.w. "meer dan een ik", dat is "wij"
- JEMER = JE+MER - zelfde principe: verschillende jij-en samen, "meer dan één jij tegenover mij"
- MER: zonder voorvoegsel, omdat de groep van "meerdere mensen" wanneer ze als "zij" worden aangeduid en bejegend min of meer "anoniem" is


voorwerps-vorm:
per voornaamwoord heeft ie ook al de vormen 
voor het gebruik in de accusatief, datief e.d. 
(lijdend voorwerp, meewerkend voorwerp...)

MI (mij)

EJ (jou)

OL-LA (hem-haar)

MERMI (ons)

MEREJ (jullie)

MER (hun/hen)

Hobbies

write a text of about 15 lines 
about your own hobbies

luidde de opdracht...

hieronder het resultaat
nog onverbeterd


* * *

What I hate, what I like, what I write! 

My hobbies are reading and writing, playing with my lego collection inside and gardening on my terrace outside. 

The hobby that I love doing most is writing, and I’m courantly working on the first part of a fantasy trilogy. I love all the different ways there are  to wright something down on paper, and I change sometimes from one style to the other, because I think that makes a story a little bit airy, and more interesting too. I change, however, never ever from one theme to an other in my books. For instant, a fantasy tale will not change suddenly into a romance, at half of the story. (In case of a romance, it will not be even seen in one book of a trilogy! For I dont like romances, especially not if they become to get to detailed!) No, I dont like it!

Another thing I’m not fond of is SMS - language. I simply abominate those half - written, half - not - written words. No, I dont like it!

Sometimes I feel like I’m going to madness by seeing things like this. Then I will bubble over and write it all down on paper, as a song!

But, after all this, believe it or not, there are things I do like! I do like old trees. I do like tales about dwarfs, knights, towers and castles, I like everything that is beautiful to see, I like simple things rather than the most new telephones, I like good stories with good figurants and with a lot of swordfights, I like forests, big dangerous swamps, fine detailed drawings, I like Pieter Breughel, an artist who made beautiful paintings at the end of the middle ages, (I like history, you now!) I like the smell of winter, and the colours of automn, and, at last, I like the fact that no one understands me, because that means that I can be how I want to be, O, THERE IS SO MUCH THAT I LIKE!

Filosofie

al vaker heeft ie me gezegd dat 
hij regelmatig filosofeert en die
gedachten eigenlijk aan het papier
zou moeten toevertrouwen

bij deze een krabbeltje dat gisteravond 
laat in bed tot stand kwam en nog niet 
helemaal af is - moest ik er wel bij
vertellen...


* * *

Wijsheid
Wijsheid is dat wat één individu bedacht heeft 
en waar hij of zij volledig van overtuigd is. 
Het volgen van een wijsheid van een ander kan
leiden tot slimheid, dwaasheid of domheid.
Dat wat de één als een wijsheid beschouwt,
ziet de ander als een dwaasheid, maar toch IS 
elke gedachte die een individu heeft bedacht en 
waar hij of zij volledig van overtuigd is een
wijsheid, of die nu gruwelijk of prachtig is,
goddelijk of wetenschappelijk.

Tikki Tavi

en tussen diezelfde bedrijven door
(gisteren en vandaag) las inmiddels 
mijn zoon het complete Jungle Boek 
uit 

de originele tekst van Kipling, prachtig
geïllustreerd door Robert Roger Ingpen, 
en al even heerlijk vertaald door wijlen 
Ernst van Altena 

in een ruk !

Weer 'n lied!

hij heeft 'n beetje een liedje van Harry Bannink 
in gedachten, maar ik weet niet precies hetwelke - 
zo in elk geval moet het klinken !




Ik zeg u meester-ouders,
Houdt nu toch niet op,
Met de kinderen te teisteren,
Stampt ze op de kop!
Hakt ze maar in mootjes,
Stooft ze lekker op,
Heus, het is geen zonde,
Onmenselijk is het niet,
Het is immers maar hoe 
U als ouder dat zo ziet!

En als u toch nog twijfelt,
Luistert dan nog even,
Het leiderschap is ouders
Immers toch gegeven,
Het kind, dat moet luisteren,
En als het dat niet wil,
Dan geeft u hem met het rietje, 
het rietje op de bil!

Dus weest toch niet zo braaf,
Mensen op de wereld,
Want het kind is de slaaf
En U komt wel in de hemel!

Kind, wees eens braaf

Jij bent immers de slaaf!

En die spruitjes eet jij op

Anders krijg je op je kop!

Wij hebben trek, dus geen honger!

En jij zegt dat na, want jij bent jonger!

Later kun jij je wreken.

Later gaan wij ons wreken...

...op de kinderen van later!

Op onze kinderen van later!

Op jullie kinderen van later!

Op onze kinderen van later!

Op jullie kinderen van later!

Op onze kinderen van later!

Bescheidenheid

het Rijksmuseum voor Oudheden
is natuurlijk The British Museum niet

en Leiden Cambridge niet (vertelde ik
al dat hij nog liever daarheen...)

zouden we de oversteek wagen?...

All I ask

Golo heeft Jekyll & Hyde uit
gelijktijdig - zowel in het Engels 
als in het Nederlands - gelezen

dus ik zoek wat over Stevenson...
de Schot die uitweek naar Samoa en die
ook zulke mooie natuurpoëzie schreef...

)

Give to me the life I love,

Let the lave go by me,

Give the jolly heaven above

And the byway nigh me.

Bed in the bush with stars to see,

Bread I dip in the river -

There's the life for a man like me,

There's the life for ever.

Let the blow fall soon or late,

Let what will be o'er me;

Give the face of earth around

And the road before me.

Wealth I seek not, hope nor love,

Nor a friend to know me;

All I seek, the heaven above

And the road below me.

Or let autumn fall on me

Where afield I linger,

Silencing the bird on tree,

Biting the blue finger.

White as meal the frosty field -

Warm the fireside haven -

Not to autumn will I yield,

Not to winter even!

Let the blow fall soon or late,

Let what will be o'er me;

Give the face of earth around,

And the road before me.

Wealth I ask not, hope nor love,

Nor a friend to know me;

All I ask, the heaven above

And the road below me.

Vensters

- mama, ik denk dat ik graag Geschiedenis wil studeren, later...

je schrikt toch even, wanneer ie je dat toevertrouwt,

bij het oversteken van de straat, onderweg naar Leiden

(we zouden met oma & opa het RMO bezoeken, het werd

een erg leuke middag, met 'n zonnige stadswandeling toe...)

bleef heel het weekend hangen, knagen, woelen:

we geven hem toch geen valse hoop?...

waar dan: in Leiden? in Utrecht? Groningen?...

net nu ook van diezelfde oma & opa, mijn ouders, wat 

krantenartikeltjes toegestopt gekregen, met o.m. daarin

dat Cambridge zo opmerkelijk anders zou zijn, anders

dan universiteiten in het eigen land: "In België is begrip ver 

te zoeken en roep je met autisme nog een stigma over je af"...

dan Cambridge: "Het percentage mensen met een ASS ligt 
er onder academici erg hoog. Het is hier acceptabel om je 
volledig op je discipline te storten. Alles wordt er voor je 
geregeld: je was, je plas, je maaltijden. Het enige wat je 
moet doen is naar de les gaan, nadenken en essays

schrijven" !

maar zo makkelijk vind ik het toch niet - kan aan mijn eigen

autisme liggen... - om iets daarvan terug te vinden op de bladzij

van Cambridge's Disability Resource Centre...

dan Leiden: hun Fenestra Disability Centre !  - dàt spreekt aan !

dat springt eruit ! - veel meer nog dan het programma Handicap... 

van de Universiteit Utrecht (vlakbij huis!...) dat toch ook een erg 

goede indruk maakt (net als RUGroningen, maar da's ver weg!...)

Fenestra ! - geen deur, maar een venster gaat open

een venster van hoop, van vertrouwen dat het kan,

van ontspanning: je ziet plots dingen mogelijk worden,

met zoveel belangstelling, met zoveel talent: schrijftalent,

animeer- en filmtalent, wat voor boeken kun je daarmee

niet schrijven, programma's maken, films, documentaires...

over zes jaar zijn we trouwens alweer zoveel jaren verder !

dus denk ik dat ik het aandurf om al 'n keer, wanneer

ie weer terug is van papa woensdag, naar dit filmpje

te kijken samen, kwestie van nog verder af te tasten

wat en hoe een en ander getriggerd wordt, al dan niet, 
als het allemaal wat dichterbij komt...

vensters op de wereld, nietwaar, piepen naar 

wat leeft en niet leeft, wat afstoot of wat trekt...

(het viel overigens op, tijdens onze wandeling, hoe stil Leiden is 

-  ook hier genoot mijn jonge zoon enorm van, in het geheel niet onbelangrijk!!... 

Utrecht, dan wel dichtbij, kan op dat vlak geen enkele concurrentie bieden, 

o wat is ie er vaak, binnen de kortste keren, compleet van slag!...)

ik denk dat ik zelfs Natuur in de Stad

eens met hem zal bekijken, als de eerste

ronde bevalt tenminste...

Toch kraai?

zagen we nu een raaf, of toch een kraai?

(elk afzonderlijk, gisteren op de fiets, ik vlakbij huis, 
Golo - alleen - wat verderop...) - beetje lopen ponderen 
vandaag, afbeeldingen kijken, filmpjes op YouTube - 
niet echt uitgekomen...

maar het leverde wel wat op ! - dit prachtige gedicht van Poe

prachtig voorgedragen door ene Michael G. Sayers, zegt me de 

aftiteling - vader van Sean Sayers, journalist bij The Guadian en filosofieprof in Kent?...

zo mooi !

samen met Golo naar geluisterd, en achteraf gezocht naar 
zowel de Engelse tekst als een goede vertaling - die had ik 
graag hieronder afgedrukt, maar dan wordt het zo lang, 
nietwaar, deze zondagavondlijke notitie - geniet ! 

Golo herkende overigens de laatste twee versregels van dit lange gedicht:
"Die ken ik van Tim Burton, in dat ene filmpje!"...

Teasing

en ondertussen worden filmpjes gedraaid,
eigen filmpjes... 
(en hard op het juist synchroniseren van 
geluidseffecten gewerkt, lastig!!...)

Kwetsbaarheid

Gisteren, samen met Golo, naar Bobby Fischer Tegen de Wereld gekeken.

Blij dat ik vanochtend, na enig zoeken, dit begeleidend artikeltje vond op het internet, een uiterst gevoelige bespreking (door 'n sportjournalist!) van nog een andere "Balanced and Sensitive Look at a Tormented Genius"...

Men onderschat zéér hoezeer, niet alleen voor een lekenpubliek, maar zeker ook voor "parents, teachers, guidance counselors and friends who are interacting with a highly gifted but deeply troubled person" zulke begeleiding voor en na zo'n uitzending op televisie welkom en nodig is!

Vandaar dat ik de tekst, bij ontbreken ervan op andere fora, ook hier graag wil afprinten. Zeker het lezen waard, ga er even voor zitten!...

Dr. Joseph Ponterotto is a psychologist, a professor at Fordham University's Graduate School of Education. His book A Psychobiography of Bobby Fischer attempts to explain the psychological underpinnings of both Fischer's brilliant rise to the top of the chess world and of Fischer's sad descent into the seclusion and paranoia that characterized his "wilderness years," the tragic denouement that began soon after Fischer won the World Chess Championship in 1972 and did not end until his death in 2008.

A Psychobiography of Bobby Fischer provides a detailed, well-researched analysis of Fischer's genius and of his mental illness while also offering suggestions for parents, teachers, guidance counselors and friends who are interacting with a highly gifted but deeply troubled person. Here is Dr. Ponterotto's definition of psychobiography (pp. 4-5): "More than a biographical sketch of 'who' a person was and 'what' the person accomplished in their particular field, psychobiography concerns itself with the 'why' of a person's behavior. What was the inner life, the psychology that drove the person to his or her thoughts, feelings and actions? What were the underlying mechanisms that made the person tick?" Dr. Ponterotto combines evidence from a variety of sources in order to place Fischer's thoughts and actions in the proper context and he repeatedly emphasizes that his conclusions must be considered provisional and tentative because he never met Fischer, let alone had the opportunity to treat him.

Dr. Ponterotto wisely rejects applying just one theoretical model to Fischer's life, noting that Dr. Reuben Fine's published analysis of Fischer is of limited value because it focuses exclusively on a Freudian interpretation without seriously considering any other explanations and/or theoretical models. One of the theoretical models that Dr. Ponterotto uses is the diathesis stress model, which suggests that mental illness develops in an individual due to a complex interaction between multiple genetic and environmental factors: in this model, genetics play a large role in determining how much stress a person can handle but even a person with a low threshold may escape the throes of mental illness if he has a strong enough support system around him to reduce his stressors to a manageable level. Dr. Ponterotto uses several other theoretical models to evaluate Fischer, including psychodynamic theory (focusing on the impact of early childhood experiences), family systems theory (examining the impact of family relationships), psychosocial development theory (evaluating a person's ability to perform "critical tasks over the life span") and multi-cultural theory (placing a person's life in the proper cultural and socioeconomic context).

The first several chapters of the book provide background information about chess, about Bobby Fischer's family history and about the methodologies of psychobiography. Dr. Ponterotto begins his psychological autopsy of Bobby Fischer with this statement (p. 87): "I believe Bobby had some genetic vulnerability to develop a mental illness, and that this predisposition in concert with early life trauma and the burden of relentless media pressure, coalesced into serious mental health concerns that called for early and ongoing psychological intervention." Even people who are very knowledgeable about chess in general and Bobby Fischer in particular may not realize how much evidence there is that several of Fischer's closest relatives suffered from some form of mental illness: his maternal grandmother spent the final three years of her life in a psychiatric hospital, his presumed biological father Paul Nemenyi displayed behavior that was, at the very least, extremely eccentric and his presumed half-brother Peter Nemenyi committed suicide; mental illness is most likely linked to both genetic and environmental factors--the classic "nature" versus "nurture" debate is applicable both to Fischer's prodigious [wonderbaarlijke, geniale] abilities and to his mental illness--and there is good reason to believe that Fischer not only had a genetic predisposition to mental illness but that in his formative years he interacted with a mother who had psychological problems: the 900-plus page FBI file on Regina Fischer paints a very negative picture of her mental health, though Dr. Ponterotto--after interviewing several people who knew her personally--believes that FBI attitudes during the Cold War era were biased against her because of her Jewish background and presumed Communist sympathies. The Chicago Municipal Psychiatric Institute diagnosed Regina Fischer as having a "stilted (paranoid) personality, querulent but not psychotic." Dr. Ponterotto notes that this terminology would be considered "outdated" today but would perhaps be equivalent to what is now called Paranoid Personality Disorder (PPD); he emphasizes that she had good reason to feel suspicious--she was under active FBI surveillance for many years--and that there is no way to confirm whether or not the CMPI diagnosis was accurate. Various research studies estimate the heritability of the PPD trait to range from 21% to 66%, so if Regina suffered from PPD she may have passed along to Bobby a predisposition to develop the problem as well. Bobby's half-sister Joan showed no signs of mental illness but she likely had a different father and thus a different overall genetic makeup.


Bobby Fischer's early home life was very stressful. No father figure was present because Regina divorced Gerhardt Fischer--the father of Bobby's half-sister Joan--and she did not get along with Paul Nemenyi, who openly expressed concerns about Regina's fitness to raise Bobby and Joan. The Fischers moved at least 10 times before Bobby turned six years old. Bobby Fischer was expelled from school at age six for kicking his principal and he attended several schools before dropping out of Erasmus Hall High School at age 16 not long after attaining the Grandmaster title. 

Fischer described his chess philosophy simply--"I am always on the attack"--but he unfortunately applied that same mindset in his personal life; it is well known that Fischer pushed away just about every family member and friend who ever became close with him, believing that each of those people had somehow betrayed him. This pattern began very early in Fischer's life; Fischer's mother took him to play chess with Dr. Reuben Fine, a world class player who was also an eminent psychiatrist, but when--after a few playing sessions--Dr. Fine asked Fischer about school Fischer furiously replied, "You have tricked me" and he refused to visit Dr. Fine again. Fischer remained angry at Dr. Fine for many years, Dr. Fine recalled, "as if I had done him some immeasurable harm by trying to get a little closer to him."

Dr. Ponterotto disagrees with those who suggest that Fischer suffered from Asperger's Syndrome; while Fischer displayed some personality traits that fit that diagnosis, those traits are also consistent with PPD--and Dr. Ponterotto concludes that Fischer had six of the seven traits that characterize PPD, including "suspects, without sufficient basis, that others are exploiting, harming or deceiving him" and "persistently bears grudges [wrok], i.e., is unforgiving of insults, injuries or slights." Dr. Ponterotto also says that Fischer "manifested non-bizarre delusions [wanen]"; Fischer was not Schizophrenic--he was not hearing colors or experiencing other "bizarre" delusions--but he showed signs of Delusional Disorder, Persecutory Type, which is characterized by "...the person's belief that he or she is being conspired against, cheated, spied on, followed, poisoned or drugged, maliciously maligned, harassed, or obstructed in pursuit of long-term goals. Small slights may be exaggerated and become the focus of a delusional system." 

Dr. Ponterotto believes that the early and intense onset of fame worsened Fischer's problems because, in the words of psychobiographer William Todd Schulz (p.98), "...some people are simply temperamentally unsuited to be famous. Their talent merits fame, but their personalities don't stand up to it." It would not be correct to say that chess made Fischer ill and, indeed, Dr. Ponterotto suggests that chess provided some balance for Fischer (p.99): "Perhaps chess was an anchor for his sanity and functioning, and without that anchor he was now more psychologically vulnerable than ever. Bobby's chess identity had fused with his personal identity, and when he abandoned competitive chess and thus his chess identity, he was lost."

A key point about Delusional Disorder is that someone who suffers from this illness can appear quite normal when he is talking about anything other than what Dr. Ponterotto calls the "delusional theme." Fischer's biographer Frank Brady told me that Fischer almost seemed to suffer from "Tourette's Syndrome" concerning Jews: once that subject came up Fischer would not talk about anything else but if one steered clear of that subject it was possible to have a nice, normal conversation with him.

Bobby Fischer's life eerily [griezelig] resembles the life of Paul Morphy (1837-1884), the first great American chess player; Dr. Ponterotto devotes an entire chapter to comparing Morphy's story to Fischer's--and the similarities, both positive and negative, are breathtaking: both men rapidly rose to the top of the chess world before quitting the game at the height of their powers and thereafter showing signs of significant mental illness. While Fischer's paranoia focused on what he believed to be a Jewish conspiracy against him, Morphy convinced himself that various people were trying to drive him out of New Orleans. Morphy even challenged one of these people to a duel. Like Fischer, Morphy was able to conduct a reasonable conversation on any subject other than the alleged conspiracy against him. Morphy's mother, brother and best friend tried to convince him to seek help at a mental institution but Morphy refused to go. Dr. Ponterotto concludes (p. 130), "The life stories of Fischer and Morphy are both fascinating and sad. In the end these men died virtually alone with no offspring to speak their legacy. Yet their influence and impact on the game of chess was so significant that their games will likely live on, worldwide, for as long as humans walk this earth. Despite their challenges and psychological struggles, let us honor their memory and legacy."

The fact that mental illness greatly impacted the careers--and lives--of the two greatest chess geniuses in American history is both tragic and cautionary. What, if anything, could have been done to help Paul Morphy and Bobby Fischer? What can be done to make sure that the next great chess genius--or scientific genius or writing genius or any other kind of genius--does not suffer the way that Morphy and Fischer did? We can not afford to squander [verkwisten] the prodigious talents of our greatest geniuses if our species is going to have any chance to overcome the formidable challenges cited in Harold T.P. Hayes' Three Levels of Time.


Dr. Ponterotto asks, "Does research support a relationship between creativity and mental illness?" Dr. Ponterotto notes a study that shows that the rate of mental illness is higher among creative writers than among a matched control group; neurological research has provided a possible explanation for this: certain genes and neurotransmitters that are connected with increased creativity also appear to be linked to a higher risk of developing certain forms of mental illness. Perhaps the kind of divergent thinking involved in creating great works of art and science is somehow connected to the bizarrely divergent thinking that leads to delusions and paranoia; a healthy, balanced genius may be able to regulate the stream of thoughts storming through his mind but a genius who is under stress or whose biochemistry is not quite so finely tuned may become unable to distinguish between brilliant innovation and paranoid delusion. Instead of continuing his own chess career and producing brilliant games, Fischer convinced himself that it was more important to prove that every move in several World Chess Championship matches had been choreographed to produce the desired results; he was ill and he was wrong but he knew that he was smarter than just about anyone else on the planet so who was going to talk him out of his delusions?

Dr. Ponterotto makes it clear that the research into how brain chemistry works is only just beginning and cause/effect relationships cannot yet be proven. Genius does not cause madness, nor are most mentally ill people highly creative. While there are many well known cases of chess geniuses who succumbed to mental illness, there has not yet been a long term study of chess players to determine if mental illness rates are higher in that group than in the population at large.

Dr. Ponterotto cautions that his diagnosis of Fischer is tentative and his hypothetical treatment recommendations--"long-term individual psychotherapy, family therapy, special support services throughout his schooling and possibly psychotropic medication"--are purely speculative but he believes that the right kind of intervention could have helped Fischer both personally and professionally (p. 151): "Clearly, Bobby Fischer, who basically withdrew from competition at the age of 29 (save for his 1992 comeback match against Spassky), had many years of chess ahead of him had he maintained his psychological health and competitive interests."

For far too long, many people have wrongly assumed that gifted and talented children can fend [opkomen] for themselves and that educational and psychological resources should be focused on helping children who are average or below average academically. The reality is that gifted and talented children need the right kind of nurturing at home and at school in order to reach their full potential personally and professionally. Anyone who thought that the young Fischer should be left to his own devices because treatment and guidance would possibly hinder the development of his chess gifts did Fischer--and the world--a great disservice. Fischer needed help to overcome the unique mixture of genetics and environment that fueled his paranoid and delusional tendencies and without that help he eventually lost the ability to be a functional member of society; Fischer suffered in solitude but the tragic "wilderness years" represent a major loss to human culture in terms of all the brilliant games he never played and all the great books he never wrote because his amazing mind was torn asunder by mental illness.

Beetje Tolkien (1)

gisterochtend op 'n uurtje tijd 
zomaar uit de pen gerold, net 
als het lied een week terug,
helemaal zonder schaven

begin van een boek, zegt ie
en droomt al van de uitgave
(tot voor kort nochtans de
mening toegedaan dat na
Tolkien geen "episch"
verteller meer op kon
staan...)

Het licht flikkerde op de wanden en belichtte de vele perkamentrollen en boeken die kris kras over de tafel verspreid lagen. Langs de muren stonden eikenhouten kasten, en in het midden van het vertrek stond een grote ronde tafel, nauwelijks te zien onder al de boeken die er op en rond lagen. Aan de tafel zat een man, in het bruin en grijs gekleed. Hier en daar was zijn tuniek met gouddraad versierd. Zijn kleding hing losjes rondom hem, en hij hield een grote houten staf in zijn hand. Hij had een baard die over de grond sleepte. Hij las de boeken op z’n tafel, terwijl hij gefrustreerd mompelde.

“Ik begrijp het niet...” “Hoe heeft dit kunnen gebeuren?” Zei hij alsmaar tegen zichzelf. “Ik begrijp het niet!” “De lucht wordt beklemmend, en het gevoel van wanhoop snoert elk wezen de mond... net als de laatste keer...” “De sneeuwklokjes en madeliefjes zijn verdord, de bomen te kaal voor deze tijd van het jaar...” “In de bossen groeien slechte planten, en wolven en wezens zonder naam groeien in aantal... onder de schaduw...” 

Terwijl hij in de boeken naar antwoorden zocht op zijn vele vragen, hoorde Melchiorné – want dat was zijn naam – plotseling een krijsend geluid van buiten zijn hut komen. Het leek op het dood-gewone gerkras van een raaf, maar Melchiorné spitste zijn oren en luisterde aandachtig... Toen werden zijn ogen groot. Hij sprong op, de stoel waarop hij zat viel om, boeken vlogen om hem heen en vielen op de grond...

Hij pakte de staf die hij vast hield steviger beet en repte zich naar buiten. Buiten was het gekras beter te horen: een schel gekrijs dat door merg en been ging en je angst inboezemde... De oude man keek op naar de hemel en zag een vogel ter grootte van een raaf, maar alleen zijn romp was bedekt met veren. Het diertje deed sterk denken aan een gevleugelde hagedis, maar hij was schrikwekkend dun. Het vel was strak om zijn botten getrokken... Nu vloog het richting het Noorden, en Melchiorné rende achter hem aan. 

In de omgeving van Melchiornés huis waren veel bossen en natuurlijke weilanden groeiden aan de rand ervan. Er waren mooi glooiende dalen, waarin de weinige mensen in de omgeving woonden...